Column


Corona; je bent een vloek en een zegen

Mariska Kesteloo Founder Word of MICE

We naderen de feestdagen en het is tijd om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Dit jaar voelt aan als eeuwigheid, er is zoveel gebeurd, dat kan ik niet beschrijven in één column. Daar heb ik een heel boek voor nodig, en dat heb ik ook daadwerkelijk gedaan. Eind dit jaar komt mijn eerste persoonlijk boek uit en dat stond niet op mijn planning voor 2020. Mijn rollercoaster begon eind januari toen ik hoorde dat mijn man een hersentumor had, kwaadaardig en groot van omvang. En daarbij de volgende boodschap; het ziet er niet goed uit. Mijn hele wereld stortte in, niet wetende wat de toekomst zou brengen. Alles werd opeens zwart, onze toekomst, mijn toekomst, mijn leven… alles wat ik had opgebouwd werd opeens onzeker. We gingen over tot een zeer korte termijn planning en leefden van dag tot dag. Het is ongelooflijk wat er dan allemaal op je afkomt, een intense rollercoaster van emoties. En dat allemaal in aanloop van de pandemie. We zijn ondertussen samen aangekomen in de maand november, en we maken alweer plannen voor onze toekomst. In februari wist ik niet of we nog wel samen zouden zijn, ongelooflijk hoe je leven opeens kan omdraaien van wit naar zwart en weer terug naar wit/grijs. Daarom, ondanks alle ellende, en het zware en lange traject, de emoties, de intensiteit, zijn we ongelooflijk blij en dankbaar dat we weer een toekomstperspectief hebben. Er is mij iets opgevallen de afgelopen maanden. De gesprekken die ik heb met mensen, vrienden, potentiële klanten zijn anders, meer diepgaand, en nemen de tijd. Ik vind dat bijzonder, want ik heb niks veranderd aan mijzelf of mijn bedrijf. Of ben ik zelf veranderd door het proces van de afgelopen maanden? Ja, daar ben ik van overtuigd...heb meer waardering gekregen voor de kleine dingen in het leven. Ik denk dat het te maken heeft met verbinding, we missen allemaal de sociale contacten, het reizen, de interacties, de prikkels, de ervaringen. En dat geldt ook voor mij. Mijn man is een risicopatiënt. Mijn werk en mijn leefwereld is zeer beperkt. Sinds maart hebben drie mensen mij aangeraakt!! That’s it! En had drie zakelijke face to face afspraken, allemaal buiten, en in Nederland. En we ontvangen géén bezoek binnen. Ik ben een dynamische vrouw die gewend is om te reizen, te spreken, haar ding te doen, en ik word soms knettergek om hele dagen thuis te zitten. Dus ik hoef geen tekeningetje te maken hoe mijn sociale leven eruitziet; dat is Zoom, dat is mijn wereld. Maar wel eentje met hoop en perspectief. Want, wees eerlijk; hoe had ik 't gedaan als mijn man ziek was geworden zonder de pandemie? Wat had ik dan gedaan? Nu heb ik de tijd en de ruimte om hem te verzorgen, naar het ziekenhuis te brengen en alles wat erbij komt kijken (en dat is veel, dat kan ik je verzekeren!). Want ja, je staat er wel alleen voor in deze tijden.

We naderen de feestdagen en het is tijd om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Dit jaar voelt aan als eeuwigheid, er is zoveel gebeurd, dat kan ik niet beschrijven in één column. Daar heb ik een heel boek voor nodig, en dat heb ik ook daadwerkelijk gedaan. Eind dit jaar komt mijn eerste persoonlijk boek uit en dat stond niet op mijn planning voor 2020. Mijn rollercoaster begon eind januari toen ik hoorde dat mijn man een hersentumor had, kwaadaardig en groot van omvang. En daarbij de volgende boodschap; het ziet er niet goed uit. Mijn hele wereld stortte in, niet wetende wat de toekomst zou brengen. Alles werd opeens zwart, onze toekomst, mijn toekomst, mijn leven… alles wat ik had opgebouwd werd opeens onzeker. We gingen over tot een zeer korte termijn planning en leefden van dag tot dag. Het is ongelooflijk wat er dan allemaal op je afkomt, een intense rollercoaster van emoties. En dat allemaal in aanloop van de pandemie. We zijn ondertussen samen aangekomen in de maand november, en we maken alweer plannen voor onze toekomst. In februari wist ik niet of we nog wel samen zouden zijn, ongelooflijk hoe je leven opeens kan omdraaien van wit naar zwart en weer terug naar wit/grijs. Daarom, ondanks alle ellende, en het zware en lange traject, de emoties, de intensiteit, zijn we ongelooflijk blij en dankbaar dat we weer een toekomstperspectief hebben. Er is mij iets opgevallen de afgelopen maanden. De gesprekken die ik heb met mensen, vrienden, potentiële klanten zijn anders, meer diepgaand, en nemen de tijd. Ik vind dat bijzonder, want ik heb niks verandert aan mijn mijzelf of mijn bedrijf. Of ben ik zelf veranderd door het proces van de afgelopen maanden? Ja, daar ben ik van overtuigd, heb meer waardering gekregen voor de kleine dingen in het leven. Ik denk dat het te maken heeft met verbinding, we missen allemaal de sociale contacten, het reizen, de interacties, de prikkels, de ervaringen. En dat geldt ook voor mij. Mijn man is een risicopatiënt. Mijn werk en mijn leefwereld is zeer beperkt. Sinds maart hebben 3 mensen mij aangeraakt!! That’s it! En had 3 zakelijke face to face afspraken, allemaal buiten en in Nederland. En we ontvangen géén bezoek binnen. Ik ben een dynamische vrouw die gewend is om te reizen, te spreken, haar ding te doen, en ik word soms knettergek om hele dagen thuis te zitten. Dus ik hoef geen tekeningetje bij te maken hoe mijn sociale leven eruitziet; dat is Zoom, dat is mijn wereld. Maar wel eentje met hoop en perspectief. Want, wees eerlijk; hoe had ik t gedaan als mijn man ziek was geworden zonder de pandemie? Wat had ik dan gedaan? Nu heb ik de tijd en de ruimte om hem te verzorgen, naar het ziekenhuis te brengen en alles wat erbij komt kijken (en dat is veel, dat kan ik je verzekeren!). Want ja, je staat er wel alleen voor in deze tijden.